Bir dansçının omurga, Küba ritimine ait mantıkla yuvarlanırken mambo kırılmasına bükülüyor, kollar çağdaş hareketin açısal geometrisini çiziyor. Füzyon o çarpışmada ortaya çıkıyor—gelenek soyutlamaya karşılaşıyor, beden aynı anda iki dili konuşuyor. Vurmalı çalgılar an içinden hayalet gibi geçiyor, hiçbir coğrafyaya ait olmayan bir kalp atışı. Bernini'nin obelisği ve nehir tanrılarının oyulmuş kasları karşısında, bu modern Latin sözcüğü beklenmedik bir ev buluyor. Barok kilise çift kuleleri arkasından izliyor, dansçı dönerken geç Roma güneşini cilt ve kumaşa yakalıyor.
Altındaki traverten hareketi içine alıyor, sıcak tanesi altın saatinde derinleşiyor. Çeşmeden gelen su ışığı yakalayor ve piazzanın çevreleyen cephelerine saçıyor, o sarı duvarlar yüzyılların tanıklarını tutuyor. On beş saniye boyunca, dansçı meydanın cisimler ve taş arasındaki konuşmasında başka bir figür oluyor—ne turist çekiciliği ne de tarihi dipnot, fakat hareketin zamanı aşarak konuştuğunun canlı bir argümanı. An geldiği kadar hızlı çözülüyor, geride sadece bir kalça rotasyonunun yankısı ve çeşmelerin ısrarlı mırıltısı kalıyor.
