وقتی سبز به یاد می‌آورد

با لمسِ سرخس، جهان به عقب تا می‌خورد—چراغ‌های خیابان به فانوس بدل می‌شوند، آسفالت به خاک نرم می‌شود، و دیروز چون مه از زمین برمی‌خیزد. هوا بوی باران بر پوستِ کهنه‌ی درختان را می‌دهد، و هر برگ‌مانند با زمزمه‌ای آرام از مکانی می‌نالد که هرگز قرار نبود به آن بازگردی. یک تماس، و زمان ردّ انگشتانش را بر پوستت بر جا می‌گذارد.