Postać wyginająca się wstecz w niemożliwą krzywą, kręgosłup rozciągający się, gdy roztopiony szafir unosi się nad nią w doskonałym odbiciu jej formy. Płyn porusza się z oddechem ruchu—nie pozostając w tyle, ale przewidując, osiągając szczyt na szczycie zagięcia przed powolnym spadaniem. Srebrne nitki spiralują przez szafir, łapiąc światło, gdy ciało utrzymuje swoją linię, każdy mięsień wyraźnie zarysowany na tle świecącego ciężaru zawieszonego nad głową.
Marmurowa hala wokół nich pochłania blask. Perłowobiały i tonacje jade dryfują po podłodze jak rozlane światło księżyca, podczas gdy różowe złoto łapie krawędzie wygiętej formy. Powietrze wydaje się ceremonjalne, gęste od bezruchu pomimo ruchu—meditacja utrzymana w geometrii własnego ciała. Gdy postać zaczyna się podnosić, szafir podąża w odwrotnym kierunku, gromadząc się i osiadając z celową gracją wody znajdującej swój poziom. To, co pozostaje, to wspomnienie tego jednego momentu: płynne światło unoszące się w najwyższym punkcie, trzymające tancerkę zawieszoną między ziemią a niebem.
